Mastermedia

Ostatnio mało czytałem. Niestety. Nawał nauki mi nie pozwala albo wykańcza tak, że po prostu nie mam siły…  Ale zanim zaczęły się te paskudne 2 tygodnie miałem jeszcze parę chwil na pochłonięcie pewnego tytułu. Mianowicie, dorwałem „Wielki Marsz” autorstwa Stephena Kinga. Mimo tytułu Mistrza Grozy, na który ewidentnie sobie zasłużył („Miasteczko Salem”, „Lśnienie”, „To”, „1408” i wiele innych…), to „Wielki Marsz” jest tym, co u niego lubię najbardziej  - czyli jedna wielka rozkmina. Rozkmina czego? Ludzkiej psychiki oczywiście.

Moim zdaniem Stephenie Mayer zasługuje co najmniej na drewniany kołek. Albo jeszcze dekapitację - tak dla pewności. Czytaliście sagę Zmierzchu? Bo ja tak. Wiem, temat może nie taki świeży, ale za chwilę wyjaśnię dlaczego mi się zebrało na to, aby sobie troszkę ponarzekać... Po pierwszej fali miłości i uwielbienia względem tej paskudnej karykaturzystki wampirów spotkałem się gdzieś w Internecie z sentencją, która brzmiała mniej więcej tak: "Gdyby wampiry istniały to Stephenie Mayer już by nie żyła". No cóż, nie będę się wypowiadał co do mojej wiary bądź nie wiary w istnienie wampirów, ale przekaz kryjący się za tym stwierdzeniem jest dość klarowny - pewnie wymyślił to jakiś inny fan fantastyki, dla którego książki wspomnianej autorki są profanacją. Jak i dla mnie.